Anne, yoruldum...her şeye kolayca sinirleniyorum, en ufak bir şeye bile bozuluyorum, neye de üzülsem senin ölümüne ağlıyorum, o kalan boşluğu hiç bir şey doldurmuyor ve ben kocaman bir boşluğa düşüyor gibi hissediyorum.

 Yoruldum, anne, gerçekten kendimi iyiymişim gibi göstermekten çok yoruldum. Her günlük bu rutinden yoruldum, her şey bana çok fazla geliyor ve her şey aynı ve yorucu olmaya başladı. Hiç bir şey yapmaya iştahım yok, ama gerçekten uğraşıyorum... Gülümsemeye ve her şey yolundaymış gibi davranmaya çalışıyorum ama anne, hiç kolay değil. 

Kimseye de bu içimi yiyip bitiren şeyler hakkında konuşamıyorum. İçimi yakan, canımı acıtan bir konu açılınca hemen konu değiştirmeye çalışıyorum. 

Anne biliyor musun, benimle konuşan herkesin ağzına dikkatlice bakıyorum, gözlerimdeki o boşlukla alâkalı bişey sormamaları için. Saklıyorum anne, sanırım bunda iyiyim, saklayabiliyorum. Bunlar için kendimle bile konuşmuyorum anne biliyor musun, konuşamıyorum çünkü. Ben anlatsam da kim anlayacak sanki...

Ama çok yoruldum anne ben, çok yoruldum. Kimseye hiç bir şey anlatamamaktan da yoruldum, anlatmak istemediğimden de yoruldum. Anne ben sadece unutmak istiyorum, canımın artık yanmamasını, yorgun olmamak istiyorum. Öfkemi , içimdeki acıyı saklamak için kullanıyorum. Anne, korkarım ki ben başka bir insana dönüşüyorum... Çok ani hareketlerim var, hiç bir şey umrumda değilmiş gibi... Anne ben çok değiştim.

 Sevdiğim her ne varsa, onlardan hiç bir şeyle uğraşmıyorum artık.Hatırlıyor musun, ben hep çizim yapardım... Sen gittikten sonra çok çizim yarıda kaldı, o sayfalar öyle yarım ve donuk kaldı. Kitap yazardım anne, hani sana hep heyecanla anlattığım kitaplarım... Çok uğraştım anne, kızma bana, gerçekten çok uğraştım onları devam ettirmeye ama hiç hevesim kalmadı... Kime anlatayım ki yeni fikirlerimi, kitabımda olan bitenleri kime anlatayım? Hani ben salonun ortasında müzik açıp roman havası oynardım ya? Anne sen bana çok gülüyordun "Deli kızım" derdin... Oynamıyorum artık anne. İçimden gelmiyor.

 İnan ki hiç bir şey beni mutlu edemiyor...

En çok neyi özledim anne biliyor musun? Hani gece yarısı ikimizi de uyku tutmazdı, balkona çıkıp derin derin mevzular konuşuyorduk...ne derdim olsa da sen bana deva bulurdun anne. Sen gittikten sonra hep yalnız oturuyorum balkonda. Anlatacak kimsem yok, bana çare verecek kimsem yok, yapayalnız oturup bakıyorum gökyüzüne... Sen gittikten sonra zaten hayatım darmadağın anne.

 Bak anne, "ANNE" demeyi ne kadar çok özlemişim. Özledim, gerçekten, sana seslenmeyi, bana seslenmeni... En iyi arkadaşım yok ki artık annem. Kankam nerede benim? Hani bestim, hani validem, hani sen nerdesin... kocaman gözlün halâ burda, bizim yerimizde, balkonda bekliyorum. Gel de benden kahve iste, işten yine yorgun gel, hemen kahveni yapıp oturayım yanına, sonra gel anlat bana kim seni sinir etti işte, kim sana ne dedi, neler öğrendin, neler oldu...yeter ki gel.

Anne, acaba ben ağlarken acımı sen de hissediyor musun? Ben sessizce ağlasam bile sen yine de beni duyuyor musun? Hani ben odamda ağlarken sen aniden kapıya dayanıp, sonra gelip yanıma yatardın, her şeyin geçeceğine sözler verirdin, sarılırdın..? Anne onlar hepsi geçti, yemin ederim geçti. Nelere üzüldüğümü bile unuttum ama seni unutamadım anne. Bana söylediklerini unutmadım... 

Hani çok şeyde derdin ya bana "Anne olunca anlarsın" .. anladım anne, anladım evet, anne olmak çok zor. Kardeşime anne oldum ama böyle olmasaydı. Ben anne olmaya hiç hazır değildim anne... Benim de anneme ihtiyacım var, benim annem kim olacak? Senden başka anne de istemem, nasıl olacak? 

Anne sen gitmeseydin, anne yüküm çok ağır, ben de dinlenmek istiyorum artık...Bu sıralar başıma gelmeyen kalmadı anne, kimseye anlatmadım ama. Biliyor musun, bir çok şeyde sanki sen korudun beni. Oysa ki ben, belki de, sadece senin yanına gelmek isterdim... 

Biliyor musun anne, bana hayal gibi geliyorsun artık. Sanki her zaman bir hayaldin. Sana sarılmayı, seninle dertleşmeyi çok özledim. Nasıl bir histi unuttum ama bana çok iyi geldiğini unutmadım. Benim yaralarımı iyileştiren o sarılışı çok özledim annem. Sesini de çok özledim, n'olursun anne, bari rüyalarıma gel. Beni orada bari yalnız bırakma, yeterince yalnızım hayatta. 

İçim sıkıştı yine anne, özür dilerim güçlü kızın bu gün de biraz daha da tükendi...